راهنمای عملی نصب و پیکربندی Docker روی سرور لینوکس

داکر امروز پیش‌فرضِ استقرار سرویس‌ها روی سرورهای لینوکسی است. مسئله این نیست که آن را نصب کنید، مسئله این است که درست نصبش کنید؛ یعنی طوری که بعداً نه امنیت سرور را تهدید کند و نه دیسک را پر کند.

نصب موتور داکر

روی توزیع‌های مبتنی بر دبیان، مخزن رسمی داکر را اضافه کنید و از بسته‌های همان مخزن استفاده کنید. بسته‌ی داخل مخازن پیش‌فرض توزیع معمولاً چند نسخه عقب‌تر است.

curl -fsSL https://get.docker.com | sh
sudo systemctl enable --now docker
docker --version

کاربر غیر روت

افزودن کاربر به گروه docker کار را راحت می‌کند، اما عملاً به آن کاربر دسترسی هم‌ارز روت می‌دهد. اگر سرور چند کاربر دارد، به‌جای این کار از حالت rootless استفاده کنید.

sudo usermod -aG docker 
newgrp docker

سه تنظیم که فراموش می‌شوند

• محدود کردن اندازه‌ی لاگ کانتینرها؛ بدون آن، لاگ‌های json به‌مرور کل دیسک را می‌خورند.
• تعریف restart policy برای سرویس‌هایی که باید بعد از ری‌استارت سرور بالا بیایند.
• اجرای دوره‌ای docker system prune برای پاک‌سازی ایمیج‌ها و لایه‌های بی‌استفاده.

برای محدود کردن لاگ، فایل /etc/docker/daemon.json را بسازید و درایور لاگ را با سقف مشخص تعریف کنید. این یک خط پیکربندی، بیشتر از هر اسکریپت مانیتورینگی جلوی پر شدن دیسک را می‌گیرد.

جمع‌بندی

یک نصب درست داکر سه ویژگی دارد: به‌روز است، با کاربر محدود کار می‌کند و لاگ و فضایش کنترل‌شده است. اگر این سه مورد را از روز اول رعایت کنید، سرورتان ماه‌ها بدون دردسر کار می‌کند.